Hoe geef je als schoolleider richting aan onderwijs dat echt toekomstbestendig is?
Tijdens deze studiereis naar Wales stap je uit je eigen context en kijk je van dichtbij hoe een onderwijssysteem zich bewust vernieuwt — met ruimte voor professionele autonomie, curriculumontwikkeling en leiderschap. Samen onderzoeken we wat werkt, wat schuurt en wat dit betekent voor jouw eigen praktijk.
Als onderdeel van de opleiding tot Toekomstbewust Schoolleider Vakbekwaam gaan deze 16 deelnemers naar Wales.
De docenten Hens en Henk schrijven over hun bezoek aan Wales. Lees mee!
Wales, dag 1 Croeso i Gymru!
Door docent Hens Galjaard
Samen met de deelnemers van de opleiding Toekomstbewuste schoolleider Vakbekwaam van Onderwijs Maak Je Samen en het docententeam Henk van der Pas Monique Dekker en Job Christians vertrokken we gisteren naar Wales.
De reis begon al met een stevige les: neem je paspoort mee als je naar Wales reist. Klinkt logisch, maar in de hectiek van een vertrekdag kan het er blijkbaar toch bij inschieten. Gelukkig werd dat op Schiphol snel opgelost en daarna was er niets meer dat ons kon stoppen. De vlucht was kort, Cardiff fris en grijs zoals het een Britse stad betaamt, en daarna kon iedereen even landen bij het eten en in het hotel.
Vandaag begint het écht.
We trekken naar de Cardiff Metropolitan University, een van de oudste lerarenopleidingen van Wales, voor een dag vol inhoud. Op het programma: sprekers vanuit de Welshe overheid, onderzoekers, zoals Professor Alma Harris. Zij schreef samen met Michelle Jones het werk over Toekomstbewust Leiderschap dat de theoretische basis vormt voor deze reis. Niet lezen over haar gedachtegoed, maar er live het gesprek over aangaan, dat is precies waarom je een studiereis maakt.
En zo kennen we binnen onze context in Nederland meerdere uitdagingen. Wicked problems, noemen we dat. En die los je niet op door harder te doen wat je al deed. Deze dagen verzamelen we nieuwe perspectieven om antwoordrichtingen te vinden die ons een andere blik geven op de uitdaging waarmee we ons gesteld zien.
Benieuwd wat vandaag oplevert.
Dag 2 – door het Welshe onderwijs
Door docent Henk van der Pas
Soms moet je 600 kilometer reizen om je eigen systeem te zien.
De mooiste inzichten ontstaan niet door antwoorden, maar door de juiste vragen te stellen. En door te merken hoe vanzelfsprekend je je eigen keuzes bent gaan vinden.
Dag 2 van de studiereis Toekomstbewust Schoolleider Vakbekwaam, georganiseerd door Onderwijs Maak Je Samen in samenwerking met Cardiff Metropolitan University.
Vandaag zaten Job Christians, Hens Galjaard – Visser, Monique Dekker en Henk van der Pas met de groep deelnemers vakbekwaam schoolleider in een collegezaal in Cardiff. Een mooie groep professionals die thuis dagelijks beslissingen nemen over onderwijs, luisterden ademloos naar hoe Wales worstelt met krimp, met achterstanden, met de vraag wat goed onderwijs eigenlijk is. Bekend terrein. En toch: alles net anders.
Professor Alma Harris opende de dag. Haar werk vormt een van de fundamenten van onze opleiding, maar haar live meemaken is iets anders dan haar boeken lezen. Ze hield een vlammend betoog over leiderschap dat ertoe doet. Niet leiderschap als positie of titel, maar als de moed om te bewegen als het systeem vastloopt. “Your leadership matters“, zei ze. Simpel. En confronterend.
Kevin Palmer nam ons vervolgens mee in de beleidsgeschiedenis van Wales. Een man die jarenlang aan de knoppen zat van het Welshe onderwijs, en die elk jaar opnieuw de tijd neemt om onze studenten een eerlijk en diepgaand inkijkje te geven. Geen PowerPoint-verhaal, maar een gesprek. Hij daagde ons uit om vragen te stellen. Over inspectie (die Wales heeft afgeschaft in de traditionele vorm), over verantwoording, over de spanning tussen ambitie en realiteit.
Wat mij vooral raakte: de openheid waarmee ze hier spreken over wat nog niet werkt. Het nieuwe Curriculum for Wales is ambitieus, maar ook kwetsbaar. Ze verbergen dat niet. En juist daardoor ontstond vandaag het echte gesprek.
Vandaag bezoeken we Welshe basisscholen. Met een scherpere blik dan gisteren. En met de vraag die blijft hangen: wat zouden wij durven loslaten?
